Guardian'ın 'Experience' köşesinde Samuel McKee, Botsvana'daki balayında bir anne hipopotamın saldırısına uğradığı anı anlattı: Karısı Anna, hayvanın yüzüne yumruk atarak kocasını ağzından kurtardı.
Samuel McKee ile Anna, 13 yıl birlikte olduktan sonra geçen yıl Eylül’de Portekiz’de evlendi. Anna nikâh yemininde ‘Hayatın bize ne hazırladığını bilmiyorum ama birbirimize sevgimizin hep sabit olduğunu biliyorum’ demişti. On gün sonra Samuel, Botsvana’nın bir bataklığında, bağırsakları sırtından dışarı sarkmış haldeydi.
Çift balayı için Okavango Deltası’ndaydı. O akşam bir grupla geleneksel kanolarla yola çıkmışlardı; amaç hipopotam değil, bitkilerle ilgili bir gezinin tadını çıkarmaktı. Yola çıkmadan önce iki yavrusu olan bir anne hipopotamın yakınlarda olduğu, bu yüzden ondan uzak durulacağı konusunda uyarılmışlardı. Samuel hipopotamı uzakta fark edip fotoğraf çekmek için zum yaptı: Ağzı açık, dev dişleri görünüyordu; yavruları arkasındaydı.
Kanoları grubun gerisinde kalmıştı. Arkalarından sıçrama, homurtu ve hırıltı sesleri geldi; tekne sallanmaya başladı. Samuel sola döndüğünde aynı hipopotamın, ağzı hâlâ açık, üzerlerine doğru geldiğini gördü. Rehberin yüzündeki ifadeyi — saf dehşeti — hiç unutmayacağını söylüyor. Sonra darbe geldi: Arabaya çarpılmak gibiydi. Suyun altına itildi, bataklığın dibine sıkıştırıldı; göğsünün ve sırtının ezildiğini hissediyordu. Bir an çeneleri gevşedi, sonra bu kez bacağının çevresine kapandı.
Anna, kocasını hipopotamın ağzında yatarken gördü ve öldüğünü sandı. Ama kendini kurtarmak yerine hipopotama doğru atıldı: Sığ suda ilkel bir çığlık atarak koştuğunu, sonra hayvanın yüzünün dibine yumruk attığını hatırlıyor — ve hipopotam Samuel’i bıraktı. Yüzeye çıkan Samuel yürümeyi denedi; sırtındaki acıyla aşağı baktığında bağırsaklarının dışarıda olduğunu gördü. ‘Yardım’a ihtiyacım var’ dedi, bir kolunu iç organlarını tutmak için bedenine doladı, diğerini Anna’nın omzuna atladı; suda yürüyerek diğer kanolara ulaştılar.
Yarım saat içinde helikopter geleceği söylenmişti; ‘o kadar dayanabilirim’ diye düşündü. Ama bir-iki saat sonra gün batımına helikopter o gece gelemeyeceği bildirildi. Öfkelendiren şey ‘şimdi ölebilecek olmaktı; daha yeni evlenmiştim.’ Sedye ile kampa taşındı; her tümsekte dayanılmaz acı duyuyordu. Temel ilk yardımla tedavi edildi. Birileri Anna’nın telefonunu sudan çıkarmayı başarmıştı — inanılmaz ama çalışıyordu. Akşam 8’den hemen önce annesini aradı: ‘Anne, bir hipopotam saldırdı. Bağırsaklarım dışarıda, çadırda yatıyorum. Öleceğim. Tahliye edilmem gerekiyor.’ Ailesi seferber oldu; ABD Büyükelçiliği devreye girdi, Güney Afrika’da bir hastane uyarıldı.
Netcare Milpark Hastanesi’nde acil ameliyata alındı: Sırtında delik, bacak ve kolda derin yaralar, kırık kaburgalar ve omurlar, birkaç iç organda hasar ve ezilmiş bağırsaklar. 19 gün sonra eve uçurulabilecek kadar iyileşmişti. Fiziksel olarak hâlâ toparlanıyor; çömlek yapmanın zihinsel olarak iyileştirici olduğunu keşfetmiş. Anna da fizik tedavi görüyor — meğer hipopotama yumruk atmak kaburgalara iyi gelmiyormuş. Çift danışmanlık da aldı; ikisi de hipopotamı suçlamıyor: ‘Sadece bölgesini koruyordu.’ Eve döndüklerinde duvarda asılı olan şey, Samuel’in o akşam çektiği fotoğraf. Alışılmadık bir anı olabilir; ama her gün insanın karısı hayatını kurtarmak için hipopotama yumruk atsa gerek.