Guardian'ın okur köşesinde Avustralyalı Jo Dodds, çöl festivalinde dizleri yüzünden yerden kalkamadığı anda 20'li yaşlarındaki bir gencin uzattığı eli anlatıyor: 'Birinin kendini görülmüş hissettirmesi yalnızca bir saniye sürer.'
Guardian’ın ‘Yabancıların iyiliği’ köşesinde bu hafta Avustralyalı yazar Jo Dodds, çöldeki bir festivalde yaşadığı kısa ama unutulmaz bir karşılaşmayı anlatıyor: bir türlü ayağa kalkamadığı bir anda, önünde beliren bir el.
Dodds’un dizleri artık eskisi gibi değil; kendisi de ‘o yaşta olduğumu’ söylüyor. Birkaç yıl önce, Deniliquin yakınlarındaki Avustralya çölünde düzenlenen büyük bir hippie festivalindeydi. Kalabalık bir dinleyici grubunun arkasında, yerde oturarak bir konuşmayı izliyordu. Konuşma bitince herkes ayağa kalkıp akın akın yanından geçti.
Kırılgan dizleri yerden kalkmayı zorlaştırdığı için, kalabalık içinde denemeyi göze alamadı: ‘Hepsi geçene kadar burada otururum, sonra kalkarım’ diye düşündü. Kararı almak bir bakıma alışılmış bir telaştı: Kırılgan dizlerle yerden kalkmak, çevresinde dönen bir insan girdabında denenecek bir manevra değildi ve Dodds, kendi deyişiyle ‘o yaşta’ olduğunun tamamen farkındaydı. Tam o sırada önünde bir el belirdi. Jestin anlamını hemen anladı: ‘Kalkmana yardım edeyim mi?’ Eli tuttuğunda onu ayağa çeken kişinin 20’li yaşlarda yakışıklı bir genç adam olduğunu gördü. Ayakları üstüne durur durmaz birbirlerine gülümsediler; genç adam kendi yoluna gitti, Dodds da kendininkine.
Dodds için anının anlamı, yaşlanan bir kadın olarak taşıdığı önyargıları sarsmasında: ‘Genç erkeklerin seni görmediği — hatta yalnızca görmezden gelmediği, kaba da davrandığı — yaş dilimine giriyorsun. Bu, kimden sakınmam gerektiğine ve kime güvenebileceğime dair tüm ön yargılarımı altüst etti.’ Kalabalık ‘bir bacak ve ayak denizi’ gibi akıp giderken, tozun içinde oturan orta yaşlı kadını fark eden ve yalnızca geçip gitmeyen bu genç, ‘o kadar mükemmel ve o kadar samimi bir insanlık teklifiyle’ uzattı elini. Dodds’un vurguladığı gibi, jestin gücü tam da sadeliğindeydi: Ne bir açıklama yapıldı ne bir karşılık beklendi; genç adam onu ayağa kaldırdı, gülümsedi ve kaldığı yerden sürdürdü gününü.
Kendisinden on yıllar küçük olan o yabancının ona öğrettiği şeyi Dodds şöyle özetliyor: ‘Birinin kendini görülmüş hissettirmesi yalnızca bir saniye sürer ve o saniye gününüzün ya da kendinize dair hislerinizin tamamını değiştirebilir. Umarım harika bir hayatı olmuştur.’
Köşe, okurların aklında kalan tesadüfi karşılaşmaları — bir gününü güzelleştiren ya da hayatını değiştiren anları — paylaşması ilkesiyle her hafta yayımlanıyor. Dodds’un anlatısında ise mesaj aynı: Bir saniyelik dikkat, bir ömür boyu hatırlanıyor.