Guardian'ın 'Böyle yapıyoruz' köşesinde çocukları üniversite için evden ayrılan bir çift, sessiz bir eve taşınmanın ilişkilerindeki en büyük değişim olduğunu anlatıyor: Kaygının yerini oyun, iletişim ve kutlama aldı.
Guardian’ın ‘Böyle yapıyoruz’ köşesinde bu hafta 23 yıllık evli bir çift, çocuklarının üniversite için evden ayrılmasının ilişkilerine etkisini anlatıyor: 48 yaşındaki Anna ile 53 yaşındaki Richard, geçen yıl ‘boş yuva’ dönemine girdiklerinden beri yakınlıklarının bambaşka bir boyut kazandığını paylaşiyor.
Anna için en büyük değişiklik zihinsel oldu: ‘Cinselliğin yaşla ve zamanla güzelleşebileceğini öğrendim.’ Çocuklar evdeyken ikili sürekli tetikteydi — oğlu bir keresesinde yaşadıklarını duymuş ve ‘iğrençti’ demişti; Anna, o anın kendisini isteksizleştirdiğini, ‘çocuklar eve mi gelir, duyarlar mı’ kaygısıyla hiçbir zaman anda yaşayamadığını anlatıyor. Şimdi ise yüzde 90 bilinçli beyninde ve aşırı düşünme modunda olmak yerine ‘hiç düşünmediği’ farklı bir alana geçebiliyor ve bu kaçışın kendisinin de bir haz kaynağı olduğunu söylüyor.
Anna, gençliğindeki düşük özgüven ve deneyimsizliğin ilişkideki rolünü de sorguluyor: Eskiden cinsellik ‘başına gelen bir şey’ gibi reaktifti ve hiç başlatmıyordu; bu da gerilim yaratıyordu. Çift terapisiyle çatışma yönetimini öğrendiklerini, zor konuları Richard’ın kapatması yüzünden destek isteyemediğini düşündüğü dönemleri geride bıraktıklarını anlatıyor: ‘Nerede yardıma ihtiyacımız olduğunu tanımladık ve güven inşa ettik. Bu, cinsel ilişkimize de uzanıyor.’ Ev artık yalnız kendilerine olduğunda eşlik ve annelik rolleri arasında bölünmüyor: ‘Cinsellik çok daha oyun gibi hissettiriyor.’
Richard için en somut değişim ‘ses çıkarabilme’ özgürlüğü oldu: Yaklaşık 18 yıl sonra evi kendilerine ait bulmak, aceleye getirilmeyen ve tam anda kalınan bir yakınlık mümkün kılıyor. ‘Bazen gerçekten baş döndürücü. İki on yılı aşkın süredir biriyle yakın olduktan sonra bu anlar kutlama gibi hissettiriyor’ diyor.
Dönemin zor yanları da yok değil. Richard çocukların ayrılışından derinden etkilendi: ‘Ebeveyn rolüne sahipken bir anda yalnızca anılarla ve fotoğraflarla kalıveriyorsun. Aylarca duygusal hissettim, hâlâ öyle oluyorum.’ Yakınlıktaki kesintilerde çiftin ‘ev arkadaşı’ gibi hissetmeye başlamasından ikisi de korkuyor; Richard’ın öğrendiği çözüm iletişimi artırmak: ‘O yalnızlık fiziksel olarak acıtıyor. Bu yüzden cinsellik olmasa bile birlikte bir an geçirmeyi garanti ediyoruz. Tek başıma yürüyüşe çıkabilirim ama onunla paylaşmak istiyorum.’
Köşe, okurlara cinsel yaşamlarını anonim olarak anlatma davetiyle düzenli olarak yayınlanıyor; bu haftaki bölümde çiftin ortak mesajı, uzun ilişkilerde yakınlığın iletişim, güven ve zamanla beslendiği.