2050'ye dek her beş Hintli'den biri 60 yaş üstü olacak; yaşlı bakım sektörü 7 milyar dolar değerinde. Yaşlı konutunda 2 milyonun üzerinde talebe karşı yalnızca 25 bin ünite var — uzaktan yaşlı takibi, yapay zekâlı radarlar ve 'torun arkadaşı' girişimleri boşluğu doldurmaya çalışıyor.
Hindistan’da gençler iş ve eğitim için ülke içinde ya da yurt dışına göç ettikçe, geride kalan yaşlı ebeveynlerin bakımı hızla büyüyen bir pazar hâline geldi. Genç profesyoneller, ailelerinin sağlığını uzaktan takip etmek ve acil durumlarında yardım sağlamak için girişimlerin hizmetlerine yöneliyor.
Cakarta’da yaşayan reklam yöneticisi Arindam Bhattacharyya için dönüm noktası 2024’te geldi. Hindistan’daki yaşlı anne babasının bakımını üstlenmek zorunda kalan Bhattacharyya, bugün anne babasının sağlığını izlemek, bakımı koordine etmek ve acil tıbbi destek ayarlamak için iki girişime güveniyor: “Bu hizmetler büyük bir yardımcı ama her şeyi yine de [Cakarta’dan] yakından takip ediyorum.”
Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu’na (UNFPA) göre 2020-2050 arasında dünya genelinde 60 yaş ve üzeri nüfusun iki katına çıkarak 2,1 milyara ulaşması bekleniyor. Hindistan da bu eğilimi yansıtıyor: 2050’ye dek her beş Hintli’den biri 60 yaşın üzerinde olacak — bu, toplam nüfusun yaklaşık yüzde 21’i. Birkaç on yıl öncesine dek Hindistan’da yaşlı bakımı konusunda pek tartışma yoktu; ailelerin devreye gireceği varsayılıyordu. Ancak kalabalık aile yapısının küçülmesi ve gençlerin uzaklaşması, sosyal altyapının sınırlılığıyla birleşince açık giderek büyüyor.
Hükûmetin düşünce kuruluşu NITI Aayog’a göre Hindistan’daki yaşlı bakımı sektörü şu anda yaklaşık 7 milyar dolar değerinde ve hızla büyümesi bekleniyor. Girişimler yaşlı yaşam merkezleri, evde bakım ve teknoloji destekli hizmetler gibi alanlarda faaliyet gösteriyor; müşterileri çoğu zaman bizzat yaşlılar değil, onların çocukları.
Organize yaşlı yaşam alanı, artan gelirler ve değişen aile yapılarıyla öne çıkan segmentlerden. Emlak yönetim firması Colliers’a göre Hindistan’da yaşlı konutlarına yönelik talep 2-2,2 milyon üniteye ulaşmış durumda; buna karşılık piyasada yalnızca yaklaşık 25 bin ünite var. Manasum Senior Living gibi şirketler Bengaluru ve Goa’da 900 işletme ünitesine ulaştı; şirket 2030’a kadar lüks bir proje de dahil 10 bin üniteye çıkma planı yapıyor. Goodfellows gibi şirketler ise genç “torun” arkadaşlarla yaşlılara duygusal eşlik sunuyor — 2022’de eski Tata Group başkanı Ratan Tata’nın bu girişime yatırımı büyük ilgi görmüştü.
Bazı girişimler yapay zekâyı kullanıyor: Bengaluru’daki Kubo Care ve NoBlink.ai gibi şirketler, evlere duvara monte radar cihazları yerleştirip hareketleri izleyerek kişi bayıldığında ya da düştüğünde acil servisleri uyarıyor. NoBlink.ai kurucu ortaklarından Prajith Nair, hedeflerinin “ölçekte üreterek ekonomik ve karşılanabilir maliyete” ulaşmak olduğunu söylüyor.
Ancak sektörün önünde büyük engeller var. Bakım personelinin bulunması ve elde tutulması zor; derecelendirme kuruluşu CareEdge, iş gücünün yeterince eğitilmemesi hâlinde artan talep karşısında nitelikli personel kıtlığının keskinleşeceği uyarısı yapıyor. Bakım verenlerin titiz güvenlik kontrolünden ve özel eğitimden geçmesi de gerekiyor — çünkü yaşlılar dolandırıcılık ve sömürüye karşı savunmasız bir grup. NITI Aayog, profesyonel bir ekosistem için ulusal bakım politikası gerektiğini vurguluyor.
Uygun fiyat ise en büyük sorun: bir yaşlı projesinde tek odalı bir dairenin maliyeti bakım ve yemek ücretleri hariç 6 milyon rupiyi bulabiliyor — bu çoğu yaşlı Hintli için erişilemez. Uzmanlar bu yüzden girişimlerin tek çözüm olamayacağını söylüyor. Japonya uzun vadeli bakım sigortası ve toplum temelli destek sistemleriyle, Çin ise doğum teşvikleriyle benzer sorunlarla boğuşuyor. Hindistan’da Kerala, uygun fiyatlı bakım ve hukuki destek haklarını güvence altına alan dönüm noktası niteliğinde bir yaşlılar yasasını geçiren ilk eyalet oldu.