deniz.tv
20 Kasım 2026, Cuma --:--:-- · İstanbul Canlı Akış
USD/TRY … EUR/TRY … GBP/TRY … BTC … GRAM ALTIN … FAİZ …
Son Dakika
Hayat

12.000 fitten atladım; havada arkadaşımın dizi boynuma çarptı

RAF eğitim atlayışında bin fitte arkadaşının dizinin boynunu kırdığı paraşütçü Rob Bugden, tetraplejik olmanın ardından yaşamını yeniden kurdu: 'Hâlâ benim — yalnızca her şeyi farklı yapıyorum.'

deniz.tv

Her şey plana göre gidiyordu. 12.000 fitte (yaklaşık 3.650 metre) uçaktan atlayan Rob Bugden, sırtını yay vererek dengeli bir düşüşe geçti; saatinde hız ve irtifayı kontrol etti, yeterince alçaldığında paraşüt kollarını çekti. ‘Yukarı baktım. Kanopi güzel. Sonra her şey karardı — ve Phoenix’te bir hastanede uyandım.’

21 Ocak 2016, ABD’deki Royal Air Force yüksek irtifa eğitiminin son günüydü. Sekiz paraşütçü iniş sırası formation’una geçerken, yaklaşık 1.000 fitte (300 metre) Bugden’in arkadaşı Brook Stebbings’in dizi boynuna çarptı ve ensesini kırdı. Yere intikal eden ekibe göre ‘başlarımızın üstünde bir çamaşır torbası gibi’ birbirine dolanarak çölün kumuna düştüler. Stebbings kırık bacak ve yırtılmış böbreklerle Palm Springs’e taşınırken, Bugden helikopterle St Joseph’s Hastanesi’ne kaldırıldı: Omurgayı sabitlemek için boynuna metal plakalar takıldı, göz çukuru onarıldı; felç kaldığı için nefes almasına yardımcı olacak trakeostomi, beslenme tüpü ve kalp atışları tehlikeli biçimde düştüğü için kalp pili takıldı.

İlaç sersemliğiyle uyandığında ilk berrak düşüncesi ‘Kardeşim ne yaptın?’ olmuş — ailesinde hastane yatağında olması beklenen kişi oydu: Kuzey İrlanda’dan Afganistan’a orduda hizmet etmişti. Bugden ise Cornwall doğumlu bir asker ailenin çocuğuydu; üç dedesi hava kuvvetlerinde, babası 22 yıl kraliyet donanmasındaydı. ‘Aile şirketi gibi — olacağı buydu’ diyor. Ama önce üniversite ve atletizme şans vermişti: Cardiff’te spor antrenörlüğü okudu, 2006’da Büyük Britanya 23 yaş altı uzun mesafe takımındaydı — ‘Mo Farah’la aynı Britanya takımındaydım; o yıl ilk kez Avrupa kır sahası şampiyonu oldu. Benim yarışım hakkında ne kadar az konuşursak o kadar iyi.’ Olimpiyatlar olmadığından hava kuvvetlerine katıldı; İngiltere’nin yağmurlu havası istenen atlayışlara elverişsiz olduğu için Arizona-Kaliforniya sınırındaki Blythe kasabasına yüksek irtifa eğitmeni olarak yerleştirildi.

Kazadan üç hafta sonra, omurgasını daha fazla sıkıştırmamak için Atlantik üzerinden alçaktan uçan bir uçakla İngiltere’ye getirildi ve yaralarının boyutunu öğrendi: Omuriliği ağır hasar görmüştü; dört uzvu da etkilenen tetraplejikti ve ömrü boyunca gün boyu bakıma muhtaçtı. İlk dört ay hiç kıpırdayamadı: ‘İnsanlar benim için her şeyi yapıyordu: yediriyor, dişlerimi fırçalıyor, saçımı tarıyorlardı.’ On aylık rehabilitasyonla bir miktar bağımsızlık kazandı — kendi başına tuvalete gidebilmek için sonda tüpünü çevirmeyi, yardımla ayağa kalkmayı öğrendi: ‘Boyüm 1,90; uzun olmak güzel.’

Bugden bugün Galler’in Sigingstone köyünde uyarlanmış bir tek katlı evde, ‘yardım köpeği olmayan’ köpeği Denzel’le yaşıyor; sağlık durumu stabil, tekerlekli sandalyesini rahat kullanıyor; duvarları spor forması ve imzalı rugbi tişörtleriyle dolu. Yaşamı tıpkı eskisi gibi spor, bira ve arkadaşlıkla dolu: ‘Hâlâ benim. Hâlâ en iyileriyle atakalaşabilirim. Yalnızca her şeyi artık farklı yapıyorum.’ Kazadan sonra arkadaşları, gökyüzü tanrısı Horus’un adını taşıyan bir ragbi takımı kurdu; yaralı gazileri destekleyen RAF Hayırseverlik Fonu gibi kuruluşlara para toplayan takım, Bugden’e rehabilitsyonun en önemli parçalarından biri oldu.

Arkadaşlarının onunla tavır takınmamasını seviyor: Bir arkadaşının onu yemek yerken çocuklara yaptığınız gibi uçak sesleri çıkararak beslediği anları ‘kahkahadan ağlayarak’ anımsıyor. İhtiyaç duyarsa onu bir tepeyi iteceklerini biliyor — çünkü zaten ittiler: ‘Birkaç gözyaşı, birkaç bira; ama inanılmaz karanlık bir zamanda inanılmaz mutlu anlar yaşandı.’