Guardian yazarı Georgina Lawton, DEHB tanısı ve babasının ölüm yıldönümü öncesindeki derin yalnızlık dönemini buz pateniyle aştığını anlattı. Üretkenlik baskısı olmadan acemi olmaya izin vermenin huzuru.
Yazar Georgina Lawton, 2024’te dört buçuk yılın ardından Lizbon’dan İngiltere’ye döndü. İlk İngiltere kışı psikolojik olarak zorlayıcıydı: Soğuk, gri Londra’da tek başına yeni kitabını yazmak yurt dışında olduğundan keyifli gelmiyordu. Babasının ölümünün 10. yıldönümü yaklaşıyor; yalnızlık, tıpkı soğuk gibi kemiklerine işliyordu. Londra’nın yaşam maliyetine ve temposuna yeniden alışmak da zor geliyordu.
Bu dönemde DEHB — Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu’nun birleşik tipi — tanısı aldı. Önceden depresyonda olduğunu sanan yazar, tanının bir kısmının tükenmişlik olduğunu fark etti: Beyninin stresi düzenleme kapasitesi tükenmişti. Bunaldığında kapanıyor; bu da kaygı, çöküntü ve kendini eleştiri döngülerine yol açıyordu.
Yeni bir hobiye ihtiyacı vardı ve buz patenini seçti. Yaşam kalitesine etkisi anında görüldü: Haftada iki kez — biri arkadaşla özel ders, biri grup dersi — paten kaydı. Sosyal bağ ve ilerleme hissi, bazen şekilsiz geçen haftalarına düzen ve neşe kattı. Onu hep ‘ya hep ya hiç’ diye tanımlayan arkadaşları zorlanınca bırakacağına dair şaka yapsa da devam etti.
Yetenekli bir patenci değil; ama eğlence, kendine acemi olmaya izin vermekten geliyor. Zamanı ve parayı bu pahalı hobide harcayabilme ayrıcalığı olduğunun farkında; ancak bekar ve çocuksuz bir kadın olarak, yalnızca sansürsüz mutluluk verdiği için paten öğrenmek özgürleştirici hissettiriyor. Bir işi kötü yapmak — sırf eğlencesi için — ustalığa, çıktıya ve üretkenliğe tapan bir kültürde genellikle caydırılıyor. Buz pateni, teslim tarihlerinin ve sorumlulukların altında bazen gömülü kalan içindeki oyunseverliği ortaya çıkarıyor.
Güzel anlar kötülerden çok fazlaydı. Her hafta pistte, hareket tekniğine dair küçük ayarlar üzerinde odaklanırken huzur buldu: Kaygıları eriyor, konsantrasyonu düzeliyordu. DEHB’li insanların görevleri tamamlamak için çoğu zaman ekstra sorumluluk desteğine ihtiyacı olur; arkadaşla haftalık ders dikkatini çapaya alıyor ve onu motive tutuyordu.
Paten öğrenmenin ona öğrettiği: Bir etkinliğin önceliklendirilmeye değer olması için üretken olması gerekmiyor ve dikkat süresi böyle olsa bile bir hobiyi sürdürebiliyor. Artık bir karar karşısında bir zamanlar lüks gibi görünecek bir soru soruyor: ‘Beni en mutlu eden hayat neye benziyor?’ Onun cevabında mesele, yaşadığı hayata kök salmış hissetmek. Bunun bir parçası, şeyleri sırf sevdiği için yapmak ve tatmini yalnızca bundan bulmak. Yazara göre asıl huzur bu.