Guardian'ın tavsiye köşesinde ebeveynlerinden 40. yaş günü hediyesi alamayan okurun mektubuna psikoterapist desteğiyle yanıt verildi: Hayal kırıklığı, sevginin yokluğunun kanıtı olmak zorunda değil.
Guardian’ın haftalık tavsiye köşesinde bu hafta 40. yaş gününde ailesinden hediye bekleyip hiçbir şey alamayan bir okurun mektubu var. Okur, 21. ve 30. yaş günlerinde ebeveynlerinden takı aldığını, bu yüzden 40. yaş gününde de gelenek sürer diye düşündüğünü ama ‘ne hediye ne bir özür’ aldığını yazıyor. Sonradan ebeveynlerinin onun 41’ine girdiğini sandıkları ortaya çıkmış; bunu ‘yaşlılık’ ve sağlık sorunlarına bağlamışlar.
Okur mektubunda hediyeye büyük önem verdiğini, meselenin maddi değer olmadığını — birinin ona ‘düşünmek için zaman ayırdığını’ hissetmenin güzel olduğunu — anlatıyor: ‘Hiçbir şey almamak, umursamadıklarını haykırıyordu.’ Arka planda eski bir yaralar dizisi var: Ablası çocukluğunu zindan etmiş, okur artık onun yanında olmayı reddediyor; bu yüzden ebeveynleri her Noel kimi tercih edeceklerini seçmek zorunda. Bir yıl ısrarla evlerinde kalmış, ablasıyla akşam yemeği yiyeceklerini bilerek kabul etmiş ama eve kendisi için yiyecek bir şey bırakılmadığını görmüş. Yeni işe girip ebeveynlerine yeniden yakın taşınan okur, bu yılın tatillerinden korkuyor: ‘Hâlâ ne kadar kırıldığımın farkında olduklarını sanmıyorum.’
Psikoterapist Mark Vahrmeyer ile köşe yazarı Annalisa Barbieri, okurun duygularının ‘çok genç bir yerden’ geldiğini düşünüyor. Vahrmeyer önemli bir ayrım yapıyor: ‘İlgisiz kalınmak ile önemsenmemek aynı şey değil. Sen kendini ilgisiz kalmış hissediyorsun ama ebeveynlerin seni önemsediğine dair kanıt da var. Hediyeler, daha eski bir kırgınlığın vekili gibi görünüyor.’ Köşe yazarı ekliyor: ‘Sana gerçekten üzüldüm ama ebeveynlerine de üzüldüm; çünkü ne yapsalar yanlış oluyor gibi. Neredeyse kaçınılmaz bir hayal kırıklığı için kendini hazırlıyorsun.’
Vahrmeyer’e göre tabloda ‘neredeyse her ebeveyn tepkisinin, göz ardı edilme inancını güçlendirdiği yinelenen bir ilişki örüntüsü’ var — bazen haklı çıkmak, ileriye giden bir yol bulmaktan daha önemli hâle geliyor ve bu da onarım yerine nefreti besliyor. Yine de dengeyi koruyor: ‘Ebeveynlerinin bazı davranışları gerçekten düşüncesizce ve anlamlı bir onarım çabası yok. Ama hayal kırıklığı yaratan davranış, sevginin yokluğunun kanıtı olmak zorunda değil. İki gerçek aynı anda var olabilir.’
Okurun ‘Noel’i nasıl idare edeyim’ sorusuna Vahrmeyer’in önerisi net: Noel’e katılım ya da yokluğun bir ‘ebeveyn sevgisi testi’ olmaktan çıkarılması; asıl kırgınlığın Noel’den bağımsız, doğrudan ve suçlama değil anlama amacıyla konuşulması. Barbieri de bu duyguları ‘yalnızca senin için zaman ayıran’ bir terapistle ele almayı öneriyor. Köşe her hafta okur mektuplarına yazar ve uzman görüşüyle yanıt veriyor; mektuptaki isimler ve ayrıntılar okur tarafından paylaşıldığı biçimiyle, anonim olarak yayımlanıyor.