Guardian köşe yazarı Tim Dowling, iki günlük hastalığını 'tutarlı bir rahatsızlık sergisi' olarak sahnelemenin yorgunluğunu anlattı. Karısının yönetmen notları ve hastalığın eve yayılışı.
Guardian yazarlarından Tim Dowling, bu haftaki köşesinde hasta olmayı bir ‘sanata’ dönüştürdüğünü ve eşinin bu performansla ilgili ciddi notlar aldığını anlatıyor. Çarşamba sabahı mutfak masasında, başını soğuk alnıyla masaya dayamış, iki gündür süren baş dönmesi, ateş ve vücut ağrılarıyla ‘kendi içine çökerken’ karısı odaya giriyor: ‘Neden hep rol yapmak zorundasın? Neden sadece hasta olamıyorsun? Bütün inlemeler, bütün iç çekişler…’
Dowling’in itirazı net: ‘Öksürük bir belirti, bir gösteriş değil.’ İlaçların hepsini aldığını, evde hap kalmadığını ekliyor. Ama itiraf ediyor: Hastalığın doğası ‘epizodik’ — öğleden sonra bir-iki saatliğine ağrılar çekiliyor, öksürük dinleniyor, kafa açılıyor; alacakaranlıkta her şey geri geliyor. Bu koşullarda, gün boyu tutarlı bir rahatsızlık sergilemek, dikkatli gözlemcinin durumu bütün olarak anlamasına yardımcı oluyor; ayrıca hastalığın yalnızca çöpleri çıkarma zamanı geldiğinde ortaya çıktığı iddiasını da önlüyor.
‘Madem o kadar hastasın, yatağa dön’ önerisine karşı dizüstü bilgisayarını gösteriyor: ‘Çalışmam gerek.’ Karısının yanıtı: ‘Çalışıyor gibi görünmüyorsun. Alnın masada.’ Yazar özetliyor: ‘Yani sabahki performans notların şöyle: Acımı içselleştirmemi, ama yoğun günümü daha çok sergilememi öneriyorsun.’ Karısı ayakkabısını bağlayıp çıkarken ‘Sana ilaç alırım’ diyor.
Öğle yemeğinde ‘bu hastalığı bana bulaştırdığından epey emin’ olduğu ortanca oğlu, bir haftadır sürüklediği öksürüğüyle mutfağa iniyor: ‘İşte geldin, Sıfırıncı Hasta.’ Karı kocanın rol yapma tartışması sürerken oğlan yalnızca ‘Süt var mı?’ diye soruyor. Dowling karısının aslında ne istediğini çıkarıyor: ‘Senin istediğin, kendimi berbat hissetmeme rağmen sağlıklı biri gibi davranmam. Ama bu bir yalan içinde yaşamak olur. Ayrıca o kadar iyi oyuncu değilim.’
Sonraki 24 saatte belirtiler sabit ama ruh hâli düşüyor: Sıkılmış; ‘bu hastalığın içinde yaşamaktan, hastalığın da benim içinde yaşamasından’ yorulmuş. İyileşmenin bir parçası olarak ‘oyunculuk öncülü’ bir yaklaşım denemeyi, yani iyileşene dek sağlıklı taklidi yapmayı düşünürken Cumartesi sabahı uyanıyor: Hastalık bu kez karısına geçmiş. ‘Kendimi çok hasta hissediyorum’ diyor karısı, sesi çatlamış. Dowling itiraf ediyor: İnanılır bir performans — benim zevkime göre biraz aceleyle kesilmiş ama ikna edici. Yatağın altındaki köpek gezdirme görevi de tabii yine ona kalıyor: ‘Ben mi? Ama hâlâ kendimi berbat hissediyorum!’ — ‘Kıpırdayamıyorum.’ Yarım saat sonra yağmur altında parkta, kapüşonu çekik, kafası zonklayan, göz kapakları kaşıntılı ve ağır, köpeğin sincap kovalayışını izlerken öksürüyor ve bütün vücudu sarsılıyor. ‘Bu çok inandırıcı’ diyor, ‘ama izleyecek kimse yok.’