Guardian yazarı, İskoçya Yaylaları'nın bataklık ortasındaki Star Hut kulübesinde tek başına kaldığı deneyimi anlattı. İlk geceyi korkuyla başlayan yalnızlık, 17 kilometrelik yürüyüşün sonunda lükse dönüşüyor.
Yalnız seyahat eden bir kadın için İskoçya Yaylaları’nın kalbindeki Rannoch Moor’da, ıssız bir kulübede tek başına kalmak ilk bakışta göz korkutucu. Guardian yazarı, deneyimini ‘yalnızlık nefes kesici bir lükse dönüşüyor’ diyerek anlatıyor: Alacakaranlıkta çam ağaçlarının arasından beyaz yüzlü bir baykuş süzülünce kalbi hızla çarpıyor; ama ağaçlardan çıkıp bataklık platformları üzerinden en yakın tepenin zirvesine vardığında korkuları dağılıyor — aşağıda West Highland Line’ın yeşil viyadüğü, ötesinde katman katman Perthshire tepeleri.
Bölgeye gelenleri çeken iki şey var: yürüyüş ve istasyon çay evi. Yazar günün ilk müşterisi olarak pencere kenarını seçiyor; mekanın üzerinden Loch Laidon’un gümüşî yüzeyi görünüyor. Sezonun sonuna yaklaşılmasına rağmen yarım saat içinde küçük mekân kahvaltı için gelenlerle doluyor. Hesap öderken tezgâhtaki pembe pastayı soran yazar, sahibi Sylvia’nın arka taraftaki diğer pastaları fısıltıyla anlatmasına tanık oluyor: ‘Şimdi çıkarırsam hepsi kaybolur.’
Buradan Rannoch istasyonuna giden 11 millik (yaklaşık 17,7 kilometre) patika, bataklığı boyunca kesiyor. Yolun başında köpeğiyle gezinen bir çift ve ters yönde giden iki bisikletli dışında, Loch Ossian’ın üzerinde yükselirken patika ıssız. Yazar, tek başına yürümenin algısını keskinleştirdiğini yazıyor: Bataklığın kahverengileri ve yeşilleri daha yoğun, tepede daire çizen şahinin çığlığı daha ürkütücü, çakılların hışırtısı ve ottaki rüzgârın ıslığı daha gürültülü. ‘Normal hayatımda kafam yapılacak sonsuz şeyle dolu; burada o iç ses susuyor.’ Zirveye yaklaştığında dönüp manzaraya bakıyor: Aşağıda metal levha gibi Loch Ossian, uzakta Ben Nevis’in de aralarında olduğu göz kamaştırıcı bir dağ silsilesi.
Dördüncü milde yorgunluk bastırıyor ve yağmur geliyor — ama geçiyor da. Derin bir dere geçidinde botlarını ve çoraplarını çıkarıp buz gibi suyu üç yaş çocuk coşkusuyla çıplak ayak geçiyor. Rannoch istasyonuna döndüğünde küçük yapılar topluluğu ‘uygarlığın zirvesi’ gibi geliyor. Kulübenin sahibi Bill, karısı Jenny ile birlikte buradaki dört daimî sakinden ikisi olduğunu söylüyor: ‘Ama topluluğumuz 16 mil doğudaki Kinloch Rannoch’a kadar uzanıyor. Herkes birbirini tanır.’ Yazar, kendi sokağında yalnızca yarım düzine kişinin adını bildiğini hatırlayınca ‘uzak’ algısının tamamen yanlış olabileceğini düşünüyor.
Akşam kulübenin basamaklarına oturup havuçlu pastasını yiyen yazar, bir gün önce ürkütücü görünen manzaraya bakıyor: Artık hiç de öyle değil. ‘Burada tek başıma olmak nihai lüks gibi.’ Pratik notlar da dosyada: Star Hut Airbnb üzerinden iki gecelik 170 sterinden rezerve edilebiliyor; Rannoch İstasyon Çay Evi geç Mart’tan geç Ekim’e kadar Cumartesi-Çarşamba açık; platformdaki 24 saat açık ‘dürüstlük kutusu’ yıl boyu sıcak-soğuk içecek ve atıştırmalık sunuyor. Glasgow Queen Street’ten ScotRail trenleri bölgeye ulaşıyor; istasyon ayrıca Londra-Fort William arası Caledonian Sleeper hattında.